Dakota Story

Na jednym wdechu żyję wciąż.

Dawno mnie nie było. Znowu. Nie powiem, że to przez brak czasu, raczej przez brak motywacji.
Ostatnio wszystko dzieje się tak szybko, że zaczynam gubić się w plątaninie własnych myśli. Mam dni kiedy nawet szept płoszy moje przemyślenia. Nie mogę skopić się na jednym zagadnieniu i zwyczajnie odpływam w nieistotną dal. Nic nie widzę, nic nie słyszę, nie ma mnie. Nawet teraz pisze z trudem, zastanawiając się czy to ma jakiś sens.
Chciałabym powiedzieć, że nic mnie to nie obchodzi, że to nie moja sprawa. Albo lepiej... że to wszystko to jakaś moja chora imaginacja. Wolałabym przyznać się do obłędu niż zaakceptować fakt.
ROZWÓD. Zwykłe słowo, 6 liter, nawet nie zdanie. Nic wielkiego, a tyle emocji. Już nie będzie tak jak kiedyś. Nie będzie idealnej rodziny na pokaz. Nie będzie kłamstw i pozorów. Więc czemu tak boli? Może dlatego, że wchodząc do domu nie powiem już "cześć mamo, cześć tato"? Boli przez jedna powitanie?
Niekończąca się litania.