Dakota Story

Szkoda, że nie można złożyć reklamacji Bogu na rodzinę. Mogli by iść do "naprawy". Marzenia, marzeniami a tu codzienność daje z łeb.
Zdążyłam się już przyzwyczaić do tego, że nie potrafię być punktualna i robię wszystko w biegu, ale dziś przeszłam samą siebie."A jeszcze 5 minut pośpię", i tak się zebrało tych minut, że zabijałam się na zakrętach biegnąc na uczelnie. Standardowo już nie zjadłam śniadania i przez cały wykład (o jakże ciekawych protista) myślałam o tym jakby tu zniwelować burczenie w brzuchu.
Popołudnie okazało się nieco łaskawsze. W przerwie między zajęciami wpadłam na starego kolegę jeszcze z gimnazjum. Boże jak się uśmialiśmy. Przyznam poprawił mi humor do pewnego stopnia.